Op zondag 14 juni is er een mooie periode afgesloten en hebben wij Koos Rentmeester bedankt voor alle inspanningen die zij heeft gedaan in de H.Felicitaskerk
Allereerst sprak aan het einde van de viering pastoor Henri Egging tot haar
Hij bedankte haar voor alle keren dat zij was voorgegaan in de viering en over haar goed doordachte overwegingen. Hij noemde haar een vrouw die de emancipatie niet schuwde. Als pastoraal werker had zij de zending gekregen van de bisschop van Breda en heeft zij gewerkt in o.a. het Ruwaard van Puttenziekenhuis en in de hospice "De Waterlelie" in Spijkenisse
Namens de Locatieraad H.Felicitas bedankte Annelies van Zomeren haar met bloemen en ook namens de lectoren bedankte Frans Pieterse haar met bloemen en in zijn woordje kwam bescheidenheid en inspiratie regelmatig voor
Tot slot vroeg Jacqueline Hoedt haar om op het altaar te komen, 
zij bedankte haar als "collega" en bedankte haar dat zij 20 jaar geleden (na het overlijden van onze oud pastoor Frans Kempen) de groep voorgangers wilde versterken en gaf haar een grote bedankkaart met vele namen van parochianen erop
Tot slot sprak Koos Rentmeester op haar bescheiden en intense wijze ons toe
Felicitaskerk 14 juni 2026
De eerste regel van het oude Franse gedicht Rondel de l'Adieu luidt:
“Partir c'est mourir un peu” vertrekken / afscheid nemen is een beetje sterven …
Maar... en dat is niet onbelangrijk: het is ook een beetje sterven aan datgene wat men liefheeft en daarover vertelt het gedicht verder.
Ja beste mensen... op dát punt in mijn leven ben ik nu aangekomen.
Dank
Er zijn voor de ander... voor elkaar. Een eindje meelopen op andermans wegen, mensen nabij mogen zijn... maar in het bijzonder: levensbeschouwelijke ondersteuning bieden, in de meest brede zin van het woord, aan mensen die daar behoefte aan hebben. Mensen, die bijvoorbeeld in de laatste fase van hun leven zijn gekomen en hun naast-staanden,... Of mensen, die met een rugtas vol zorgen op pelgrimstocht zijn... of mensen, heel dichtbij... zoals u en ik in ons alledaagse leven.
Levensbeschouwelijke ondersteuning bieden raakt al gauw het terrein van levensvragen en ervaring van 'zin' . En ja, lieve mensen... onze verschillende religieuze tradities kunnen zingevend zijn en acceptatie van het leven, zoals dat op je afkomt, bewerkstelligen. Ik hoop, dat u deze ervaringen met me kunt delen....
Voor mezelf heeft dit werk 'dichtbij' me gestaan en ik hoop, dat dit zo blijft. 
Vanuit die basis heb ik ook hier, als vrijwilliger in onze eigen parochiegemeenschap met liefde en betrokkenheid mee mogen werken aan de vieringen. Nooit alleen, altijd samen met andere vrijwilligers, de lectorengroep, de koren, de kosters, de organisten, en de bloemenmeisjes.
Dank je wel aan ieder, die mij daarin hebben gesteund. En dan, na afloop een lekkere kop koffie, op en top verzorgd door al weer, enthousiaste vrijwilligers...Wat een rijkdom, om onderdeel te mogen zijn van zo'n grote en onmisbare groep vrijwilligers.
Dank jullie wel voor jullie vertrouwen, vriendschap en mooie momenten, visies en gedachten over het leven, die we met elkaar hebben gedeeld.
Het was fijn om zo met elkaar onderweg te zijn.
Het heeft mijn levensweg zoveel 'rijker' gemaakt...
Dank aan ieder, die dit verrassende moment mogelijk hebben gemaakt.
Voor de toekomst wens ik ieder van u heel veel inspiratie toe om al het werk in de kerk met enthousiasme en tevredenheid te kunnen blijven doen. U als kerkbezoeker, en u als de onmisbare groep van enthousiaste vrijwilligers. Ik zou zeggen: Blijf elkaar vasthouden... En geniet van de verbondenheid met elkaar.
Veel dank en alle goeds gewenst, Koos Rentmeester – van Loenhoud
